..............................................."Η ευημερία της ανθρωπότητας αποτελεί πάντα το άλλοθι των τυράννων".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)

γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

Theodor Adorno & Max Horkheimer: “Προπαγάνδα, Σκέψη και Μαζική Κοινωνία”

  «Διαλεκτική  του  διαφωτισμού»  


Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ


Προπαγάνδα για ν΄αλλάξεις τον κόσμο – τι παραλογισμός! Η προπαγάνδα μετατρέπει τη γλώσσα σε όργανο, σε μοχλό, σε μηχανή. Σταθεροποιεί την κατάσταση των ανθρώπων, στην οποία έχουν περιέλθει κάτω από την πίεση της κοινωνικής αδικίας, κινητοποιώντας τους. Βασίζεται στο ότι μπορεί κανείς να βασιστεί σ΄αυτούς. Βαθιά μέσα τους όλοι οι άνθρωποι ξέρουν πως το όργανο θα τους κάνει όργανα, όπως γίνεται στο εργοστάσιο. Η λύσσα που αισθάνονται όταν ακολουθούν την προπαγάνδα είναι η παμπάλαιη λύσσα εναντίον του ζυγού της σκλαβιάς, που ενισχύεται από μια προαίσθηση που τους λέει πως η διέξοδος που προσφέρει η προπαγάνδα είναι κίβδηλη. Η προπαγάνδα χειραγωγεί τους ανθρώπους.  όταν φωνάζει για ελευθερία, έρχεται σε αντίφαση με τον ίδιο της τον εαυτό. Το ψέμα τής είναι απαραίτητο. Μια κοινότητα όπου ο αρχηγός και οι ακόλουθοί του έρχονται σε επαφή μέσω της προπαγάνδας είναι μια κοινότητα του ψέματος, ακόμη κι όταν τα περιεχόμενα της προπαγάνδας είναι καθεαυτά σωστά. Η προπαγάνδα είναι μισάνθρωπη. Υπονοεί ότι η αρχή κατά την οποία η πολιτική πρέπει να ξεπηδά από μια αμοιβαία κατανόηση δεν είναι παρά ένας facon de parlel*.
Σε μια κοινωνία που συνετά βάζει όρια στην απειλή της υπεραφθονίας είναι άξιο υποψίας αυτό που συστήνει ο ένας στον άλλο. Η προειδοποίηση για την εμπορική διαφήμιση-δηλαδή ότι καμία επιχείρηση δεν χαρίζει τίποτε- ισχύει παντού και ιδίως για τις business και την πολιτική, που έχουν συγχωνευθεί σήμερα. Όσο μεγαλύτερος είναι ο αυτοέπαινος τόσο κατώτερη είναι η ποιότητα. Η Φολκς Βάγκεν εξαρτάται από τη διαφήμιση πολύ διαφορετικά απ΄ότι η Ρόλς Ρόυς. Τα συμφέροντα της βιομηχανίας και των καταναλωτών δεν εναρμονίζονται ποτέ, ακόμη κι όταν η βιομηχανία έχει κάτι σοβαρό να προσφέρει. Ακόμη και η προπαγάνδα για την ελευθερία μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση, στο βαθμό που οφείλει να γεφυρώσει το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στη θεωρία και στα ιδιαίτερα συμφέροντα εκείνων στους οποίους απευθύνεται. Ο φασισμός αφαίρεσε με απάτη από τους ηγέτες των εργατών που δολοφονήθηκαν στη Γερμανία ακόμη και την αλήθεια της ίδιας τους της δράσης, επειδή υπονόμευσε την αλληλεγγύη επιλέγοντας τη μέθοδο των αντιποίνων. Αν οι διανοούμενη βασανίζονται μέχρι θανάτου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι εργάτες που είναι έξω δεν χρειάζεται να περνούν χειρότερα. Ο φασισμός δεν ήταν ίδιος για τον Οσιέτσκυ και για το προλεταριάτο. Η προπαγάνδα τούς εξαπάτησε και τους δύο.
Σίγουρα: ύποπτο δεν είναι όταν παρουσιάζεται η πραγματικότητα σαν κόλαση. ύποπτη είναι η τυποποιημένη και επαναλαμβανόμενη παρακίνηση για δραπέτευση απ΄αυτήν. Αν τούτη η φράση μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον σήμερα, αυτός δεν είναι οι λεγόμενες μάζες, ούτε το ανίσχυρο άτομο, αλλά ένας φανταστικός μάρτυρας, στον οποίο αφήνουμε το μήνυμά μας για να μη χαθεί μαζί μας.
*μετάφραση από γαλλικά: τρόπος του λέγειν.
Η ΣΚΕΨΗ
Η πίστη πως η αλήθεια μιας θεωρίας ταυτίζεται με τη γονιμότητά της είναι προφανώς σφαλερή. Υπάρχουν μερικοί όμως που μοιάζουν να σκέφτονται το αντίθετο: πιστεύουν πως η θεωρία έχει τόσο λίγο ανάγκη από μια εφαρμογή της στη σκέψη, που θα΄πρεπε μάλλον να απαλλαχτεί εντελώς από αυτήν. Ερμηνεύουν λανθασμένα κάθε απόφανση ως τελική ομολογία, επιταγεί ή ταμπού. Θέλουν να υποταχθούν στην ιδέα σαν να ήταν Θεός, ή επιτίθενται εναντίον της σαν να ήταν είδωλο. Αυτό που τους λείπει σε σχέση με την ιδέα είναι η ελευθερία. Αλλά η ουσιώδης πλευρά της αλήθειας είναι ότι παίρνει μέρος κανείς σ΄αυτήν ως ενεργό υποκείμενο. Μπορεί να ακούσει κανείς προτάσεις που είναι αληθείς, αλλά ανακαλύπτει την αλήθεια τους μόνο όταν σκεφτεί τη στιγμή που διατυπώνονται και μετά  απ΄αυτήν.
Στις μέρες μας ο φετιχισμός αυτός παίρνει δραστικές μορφές. Πρέπει κανείς να δώσει λόγο για τη σκέψη, σα να ήταν η ίδια η πρακτική. Γι΄αυτό ακριβώς είναι ανυπόφορος ο λόγος (Wort), τόσο εκείνος που θέλει να χτυπήσει την εξουσία, όσο κι εκείνος που πειραματίζεται, που παίζει με τα πιθανά λάθη. Συμβαίνει όμως να είναι ατελής μια σκέψη και να δώσει και τη ζωή του. Η πρόταση κατά την οποία η αλήθεια είναι το όλο αποκαλύπτεται ότι είναι όμοια με την αντίθετή της, κατά την οποία η αλήθεια υπάρχει μόνο ως μέρος. Απ΄όλες τις δικαιολογίες που βρήκαν οι διανοούμενοι για τους δήμιους- και τα τελευταία δέκα χρόνια δεν έμειναν καθόλου αργοί σ΄αυτό το θέμα- η πιο αξιοθρήνητη είναι ότι η σκέψη του θύματος, για την οποία δολοφονήθηκε, ήταν σφαλερή.
*Προσθήκη από το άρθρο του Μ.Χορκχάιμερ «Τέχνη και Μαζική Κουλτούρα»
Η σχολαστικότητα της «πρακτικότητας» δημιουργεί, αντίστροφα, ένα φετιχισμό των ιδεών. Σήμερα οι ιδέες αντιμετωπίζονται με μια βαρύθυμη σοβαρότητα. μόλις παρουσιάζεται κάποια, αντιμετωπίζεται είτε ως έτοιμη συνταγή που θα γιατρέψει την κοινωνία είτε ως δηλητήριο που θα την καταστρέψει. Όλα τα αμφίθυμα γνωρίσματα της υποταγής εκδηλώνονται στη στάση που τηρείται απέναντι στις ιδέες. Οι άνθρωποι ποθούν να υποταχτούν σ΄αυτές ή να εξεγερθούν εναντίον τους, σαν να ήταν θεοί. Οι ιδέες αρχίζουν παίζοντας τον ρόλο των επαγγελματικών οδηγών, και τελειώνουν ως αυθεντίες και Φύρερ. Όποιος τις διατυπώνει αντιμετωπίζεται ως προφήτης ή ως αιρετικός, ως αντικείμενο που πρέπει να λατρέψουν οι μάζες ή ως θήραμα που πρέπει να κυνηγήσει η Γκεστάπο. Αυτή η αντιμετώπιση των ιδεών μόνο ως ετυμηγοριών, κατευθυντήριων γραμμών και συνθημάτων χαρακτηρίζει τον εξασθενημένο άνθρωπο της σημερινής εποχής. Πολύ πριν φανεί η Γκεστάπο, οι πνευματικές του λειτουργίες είχαν αναχθεί σε δηλωτικές προτάσεις. Η κίνηση της σκέψης περιορίζεται σε σλόγκαν, διαγνώσεις και προγνώσεις. Κάθε άνθρωπος είναι ταξινομημένος: αστός, κομμμουνιστής, φασίστας, εβραίος, ξένος ή «δικός μας». Και αυτό καθορίζει τη στάση που τηρείται απέναντί του μια και καλή. Σύμφωνα με τέτοια πρότυπα σκέφτονταν πάντα, στην παγκόσμια ιστορία, τόσο οι υποτελείς μάζες όσο και οι αξιόπιστοι σοφοί. Τα πρότυπα αυτά αντιστοιχούσαν σε διάφορες «ιδέες», σε πνευματικά προϊόντα που είχαν γίνει φετίχ. Αντίθετα, η σκέψη που πιστεύει στον εαυτό της γνωρίζει ότι είναι, κάθε φορά, ένα σύνολο, αλλά σύνολο μη ολοκληρωμένο. Δεν μοιάζει τόσο με την απόφαση που βγάζει ένας δικαστής, όσο με τις τελευταίες, διακεκομμένες λέξεις ενός καταδικασμένου ανθρώπου. Ο τελευταίος βλέπει τα πράγματα από μια σκοπιά που δεν έχει καμία σχέση με την καθυπόταξή τους.
ΜΑΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Η λατρεία των αστέρων του κινηματογράφου περιέχει ως συμπλήρωμα τη διασημότητα του κοινωνικού μηχανισμού, που ισοπεδώνει ό,τι προξενεί εντύπωση: οι σταρ δεν είναι παρά το μοντέλο για την παγκόσμιας κλίμακας κατασκευή έτοιμων ενδυμάτων και για την ψαλίδα της νομικής και οικονομικής δικαιοσύνης, με την οποία κόβονται οι τελευταίες άκρες της κλωστής.
Σημείωση
Η άποψη ότι η ισοπέδωση και η τυποποίηση των ανθρώπων συνοδεύεται, από την άλλη μεριά, από μια ενίσχυση της ατομικότητας των λεγόμενων ηγετικών προσωπικοτήτων, σε σχέση με τη δύναμή τους, είναι σφαλερή και ιδεολογική. Οι σημερινοί φασίστες αρχηγοί δεν είναι τόσο υπεράνθρωποι όσο λειτουργίες του ίδιου τους του διαφημιστικού μηχανισμού, σημεία συνάντησης των όμοιων αντιδράσεων αναρίθμητων ανθρώπων. Αν στην ψυχολογία των σύγχρονων μαζών ο Φύρερ δεν είναι τόσο μια μορφή του πατέρα όσο η συλλογική και υπέρμετρη προβολή του αδύναμου Εγώ κάθε ατόμου, οι υπαρκτοί αρχηγοί αντιστοιχούν πράγματι προς αυτόν. Δεν είναι τυχαίο ότι μοιάζουν με κουρείς, με ηθοποιούς της επαρχίας και με εκβιαστές δημοσιογράφους. Ένα μέρος της ηθικής τους επιρροής συνίσταται ακριβώς στο ότι είναι ανίσχυροι από μόνοι τους, μοιάζοντας σ΄αυτό μ΄όλους τους άλλους για τους οποίους αντιπροσωπεύουν την πληρότητα της ισχύος, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά κενές θέσεις τις οποίες μόλις κατέλαβε η ισχύς, η εξουσία. Οι Φύρερ δεν έχουν ξεφύγει από τη διάλυση της ατομικότητας. αντίθετα, τούτη η μορφή διάλυσης της ατομικότητας θριαμβεύει σ΄αυτούς. Οι αρχηγοί έχουν γίνει πλήρως αυτό που ήταν ως ένα σημείο κατά την διάρκεια της αστικής εποχής: ηθοποιοί που παίζουν τον ρόλο αρχηγών. Η απόσταση μεταξύ της ατομικότητας του Μπίσμαρκ και της ατομικότητας του Χίτλερ είναι λίγο μικρότερη από την απόσταση που χωρίζει την πρόζα Σκέψεις και Αναμνήσεις από τα κορακίστικα του έργουο Αγών μου. Μια από τις σημαντικές μέριμνες του αγώνα κατά του φασισμού είναι η επαναφορά της παραφουσκωμένης εικόνας του Φύρερ στις διαστάσεις της μηδαμινότητάς της. Το φιλμ του Τσάπλιν Ο Δικτάτορας έθιξε τουλάχιστον το ουσιώδες δείχνοντας την ομοιότητα του μπαρμπέρη του γκέτο με το δικτάτορα.
Τρία κείμενα από την «Διαλεκτική του διαφωτισμού», εκδόσεις Υψιλον, των Αντόρνο και Χορκχάιμερ, μαζί με την προσθήκη στο δεύτερο κείμενο «Η ΣΚΕΨΗ»

Αναδημοσίευση από από την Κριτική Θεωρία

~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Υπόθεση Ντρέιφους

Υπόθεση Ντρέιφους

Η οξύτητα των ταξικών αντιθέσεων στη Γαλλία εκδηλώθηκε καθαρά στα χρόνια της πολιτικής κρίσης που ξέσπασε στα τέλη του 19ου αιώνα με τη λεγόμενη υπόθεση Ντρέιφους. Στις 22 Δεκέμβρη του 1894 καταδικάστηκε σε ισόβια εξορία στη Νήσο του Διαβόλου (κοντά στη Νέα Καληδονία) ο αξιωματικός του γενικού επιτελείου, Εβραίος στην καταγωγή, Αλφρεντ Ντρέιφους με την κατηγορία πως έκανε κατασκοπία για λογαριασμό της Γερμανίας.
Αν και υπήρχαν πολλά τεκμήρια για την αθωότητα του Ντρέιφους, ωστόσο τα αντιδραστικά στοιχεία που ανήκαν στις ιθύνουσες τάξεις – οι σοβινιστές, οι μιλιταριστές και οι κληρικόφρονες, αντιδράσανε στην αναθεώρηση της καταδικαστικής απόφασης. Η υπόθεση Ντρέιφους χώρισε τη χώρα σε δυο στρατόπεδα. Οπαδοί της αθωότητας του Ντρέιφους, που αποκρούσανε την καμπάνια της αντίδρασης ήταν οι προοδευτικοί άνθρωποι της Γαλλίας – ο Εμίλ Ζολά, ο Ανατόλ Φρανς και άλλοι.
Αλλά και οι αντιδραστικοί κύκλοι της Γερμανίας αντιτάσσονταν στην αποκατάσταση της αλήθειας. «Το καλύτερο από όλα θα ήταν», έγραφε ο υπουργός Εξωτερικών Μπίλοφ στα 1898, «αν η υπόθεση τραβούσε σε μάκρος, αποσυνέθετε το στρατό και σκανδάλιζε την Ευρώπη».
Η κίνηση που άρχιζε ύστερα από την αξίωση για την αναθεώρηση της δίκης, κατέληξε σιγά – σιγά σε αγώνα εναντίον ολόκληρου του αστικού καθεστώτος, σε πολιτική κρίση… «Στην αστική γαλλική δημοκρατία» έγραφε αργότερα ο Λένιν, «ήταν αρκετή μια τέτοια «ξαφνική» και τόσο μικρή αφορμή όπως αυτή, μια από τις χιλιάδες άτιμες μηχανορραφίες της αντιδραστικής στρατοκρατίας (η υπόθεση Ντρέιφους) για να φέρει το λαό στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου!».
Μια μερίδα των Γάλλων σοσιαλιστών, οι γκεντιστές, έδειξαν πλήρη αδιαφορία για την υπόθεση, γιατί εκτίμησαν ότι ήταν άσχετη με την εργατική τάξη. Μια άλλη μερίδα σοσιαλιστών, με επικεφαλής τον Ζαν Ζορές, πρωτοστάτησε στον αγώνα για την αθώωση του Ντρέιφους. Αλλά ο Ζορές ξεχνούσε συχνά την ανεξάρτητη ταξική θέση του προλεταριάτου στον αγώνα που είχε αρχίσει.
Οι πιο ονομαστοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης της Γαλλίας αντελήφθησαν ότι η εξέλιξη της πολιτικής κρίσης ήταν δυνατόν να καταλήξει σε πολύ δυσάρεστες για τους ίδιους συνέπειες. Γι’ αυτό προχώρησαν σε υποχωρήσεις στο ζήτημα της προσωπικής τύχης του Ντρέιφους, για να σπάσουν το δημοκρατικό κίνημα. Σ’ αυτή την επιχείρηση χρησιμοποίησαν και έναν σοσιαλιστή, το Μιλεράν, που μπήκε στην κυβέρνηση.
Το 1906 ο Αλφρεντ Ντρέιφους αποκαταστάθηκε πλήρως, ενώ η γαλλική αστική τάξη κατάφερε με τη βοήθεια των «μιλερανιστών» να ξεπεράσει την κρίση που μάστιζε την Τρίτη Δημοκρατία.
...
Φωτο ανάρτησης: Μεγάλο ρόλο στην αποκάλυψη των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης Ντρέιφους έπαιξε το ανοιχτό γράμμα του Ζολά προς τον πρόεδρο της Γαλλίας Φορ, στην εφημερίδα «Ορόρ», με τίτλο «Κατηγορώ».

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

16 Αυγούστου του 1936: "Το μίασμα του κομμουνισμού εγένετο παρανάλωμα του πυρός" (To κάψιμο των βιβλίων)...

16 Αυγούστου του 1936: "Το μίασμα του κομμουνισμού εγένετο 
παρανάλωμα του πυρός" (To κάψιμο των βιβλίων)...

Είναι γνωστό ότι από τις πρώτες μέρες της επικράτησής της η δικτατορία του Μεταξά προσπάθησε να μιμηθεί τις ενέργειες του ναζιστικού καθεστώτος, το οποίο είχε σαν πρότυπο.
Εδώ να θυμίσουμε ότι αμέσως μόλις οι ναζί ήρθαν στην εξουσία, στις αρχές του 1933, ανέπτυξαν σε μεγάλη κλίμακα αυτό που είχαν προετοιμάσει μερικά χρόνια πριν, δηλαδή το ολοκληρωτικό πογκρόμ και ενάντια στην τέχνη που δεν πληρούσε τα νοσηρά κριτήριά τους. Τα έργα Εβραίων, μαρξιστών ή ακόμη και πασιφιστών συγγραφέων μπήκαν στο στόχαστρο.

Στο παραπάνω πλαίσιο, από τον Μάρτιο μέχρι και τον Οκτώβριο του 1933 άναψαν φωτιές για το κάψιμο βιβλίων σε 70 πόλεις της Γερμανίας.
Οργανωτής και εκτελεστής του εν λόγω ολοκαυτώματος ήταν η ναζιστική «Γερμανική Φοιτητική Ένωση» (Deutsche Studentenschaft) σε συνεργασία με την «Χιτλερική Νεολαία».
Ακριβώς στην ίδια ρότα κινήθηκε και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Η φασιστική αντίληψη και η διάθεση να μιμηθεί τον Χίτλερ, οδήγησε τον δικτάτορα Μεταξά σαν σήμερα το 1936 να οργανώσει φιέστες στις κεντρικές πλατείες πόλεων καίγοντας βιβλία που σύμφωνα με το καθεστώς είχαν «ανθελληνικό» περιεχόμενο.
Κι’ ο Μεταξάς δεν είχε κανένα πρόβλημα στο να μην κρατάει ούτε προσχήματα.
Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα ομιλίας του σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, όπου μεταξύ άλλων είχε πει: «Σας απαγορεύω να έχετε διαφορετικές ιδέες από αυτές του Κράτους. Σας ζητώ όχι μόνο να έχετε τις ίδιες ιδέες, αλλά να πιστεύετε σ’ αυτές και να δουλεύετε γι’ αυτές με ενθουσιασμό. Αν κάποιος από σας έχει διαφορετικές ιδέες, καλύτερα να μείνει αμόρφωτος».
Εδώ να συμπληρώσουμε ότι η ιεραρχία της επικρατούσης θρησκείας όχι μόνο δεν αντέδρασε σ αυτές τις ιεροεξεταστικές πρακτικές που γύριζαν τη χώρα στο Μεσαίωνα, αλλά βρέθηκαν και λαϊκά στελέχη της που ζητούσαν να ριφθούν στην πυρά και άλλα βιβλία «βλασφήμων και αθέων συγγραφέων».
~~~~~~~~~~~~
Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από το καλό βιβλίο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Σπύρου Κουζινόπουλου «Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης»:

..."Μία από τις πρώτες ενέργειες της δικτατορίας, δώδεκα ημέρες μετά την κατάλυση της δημοκρατίας, ήταν να προχωρήσει στο κάψιμο βιβλίων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Σε μίμηση του παραδείγματος αντίστοιχων ενεργειών του ναζιστικού καθεστώτος, χιλιάδες βιβλία με προοδευτικό και δημοκρατικό περιεχόμενο, Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, ρίχτηκαν στην πυρά σ’ εκείνες τις μεσαιωνικού χαρακτήρα «τελετές».
Η «πρόβα τζενεράλε» σημειώνεται στην Αθήνα, στις 8 Αυγούστου, τέσσερις μόλις ημέρες μετά την επιβολή της δικτατορίας, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Την πρωτοβουλία, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, είχε ομάδα «εθνικοφρόνων φοιτητών».

Το μαζικό όμως κάψιμο «αντεθνικών», αριστερών και κομμουνιστικών βιβλίων, λαμβάνει χώρα οργανωμένα σε διάφορες πόλεις της χώρας, στις 16 Αυγούστου του 1936.
Στην Αθήνα, η «γιορτή» γίνεται μπροστά στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και στα Προπύλαια, ενώ στον Πειραιά, τα βιβλία παραδίδονται στην πυρά στο Πασαλιμάνι, και μάλιστα με προσκλήσεις προς τους νέους της εποχής να συμμετάσχουν στην …»τελετή».
Έλεγε η σχετική ανακοίνωση: «Η Εθνική Φοιτητική Νεολαία Πειραιώς προβαίνουσα εις την εξαφάνισιν δια πυράς ολοκλήρου σειράς κομμουνιστικών εντύπων την προσεχή Κυριακήν και ώραν 8 μ.μ. και εν τη πλατεία Πασαλιμανίου Πειραιώς, προσκαλεί άπαντας τους εθνικόφρονας νέους, όπως προσέλθουν εν τη πλατεία Τερψιθέας 7μμ ίνα εν σώματι μεταβούν και συμμετέχουν εις την τελετήν».

///// Η «φιέστα» της Θεσσαλονίκης
Η μεγαλύτερη «φιέστα» θα στηθεί στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στο Λευκό Πύργο. Από την προηγούμενη ημέρα, οι ελεγχόμενες πλέον από το καθεστώς εφημερίδες δημοσιεύουν σχετική προαναγγελία και μάλιστα πρωτοσέλιδα: «Τεράστια πυρά θα εξαγνίσει αύριον την πόλιν από το μίασμα των ερυθρών εντύπων», διατυμπανίζει στην κορυφή της πρώτης σελίδας, στις 15 Αυγούστου του 1936, η εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Το Φως».
Η ίδια εφημερίδα δημοσίευε ανακοίνωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με την οποία: «κατόπιν διαταγής του Γ΄ Σώματος Στρατού, την 16ην τρέχοντος, ημέραν Κυριακήν και ώραν 19ην, θέλει λάβει χώραν καταστροφή δια πυρός κατασχεθέντων κομμουνιστικών βιβλίων και εντύπων εις την πλατείαν του Λευκού Πύργου, εις ήν εκλήθησαν να παραβρεθώσι αι εθνικιστικαί οργανώσεις […]».

Τα βιβλία που επρόκειτο να καούν, όπως έγραφε το πρωί εκείνης της μέρας η εφημερίδα «Νέα Αλήθεια», είχαν κατασχεθεί από τα βιβλιοπωλεία της πόλης, δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες και άλλους χώρους. Επίσης, στις εφημερίδες δημοσιευόταν και ανακοίνωση της φασιστικής οργάνωσης ΕΕΕ , σύμφωνα με την οποία καλούνταν οι ακροδεξιοί φοιτητές να πάρουν μέρος στην τελετή «προκειμένου να παρακολουθήσωσι την καύσιν των κομμουνιστικών βιβλίων και εντύπων με τα οποία εδηλητηρίαζαν την ελληνικήν ψυχήν, χρησιμοποιούντες τας εις αυτά αναπτυσσομένας αντιεπιστημονικάς θεωρίας των Μάρξ, Λένιν και των λοιπών ανατροπέων και καταστροφέων της ανθρωπότητος».
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της επόμενης ημέρας, μετά την ομιλία του τριεψιλίτη φοιτητή Παναγιωτόπουλου, που κραυγάζει, «[…] ρίχνομεν εις τας φλόγας το μίασμα αυτό της σκέψεως και της ψυχής του Έθνους, γεγονός που θα σημάνει την ανύψωσιν του Έθνους από την ηθική σκλαβιά εις την οποία συνέτειναν και τα βιβλία αυτά», τη φωτιά ανάβει ένας άλλος ακροδεξιός φοιτητής, ο Σαρρής. Και τότε «[…] ένα πύρινο φίδι σχηματίζεται και ακαριαίως το πυρ μεταδίδεται εις τα κομμουνιστικά έντυπα».
Πρωτοσέλιδη φωτογραφία από την αποτρόπαιη αυτή εκδήλωση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, που σ’ ό,τι αφορά τη δίωξη των ιδεών αντέγραφε επακριβώς τα χιτλερικά πρότυπα, δημοσίευσε και η εφημερίδα «Μακεδονία».
Στο σχετικό ρεπορτάζ της ανέφερε ότι ο αριθμός των βιβλίων που κάηκαν εκείνη την ημέρα μπροστά στον Λευκό Πύργο, ξεπερνούσε τα 10.000.
Η έννοια του «κομμουνιστικού εντύπου» ερμηνευόταν από το καθεστώς κατά το δοκούν. Συμπεριλαμβάνονταν σ’ αυτά ακόμα και σχολικά βιβλία, όπως «Τα ψηλά βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου, καθώς και βιβλία των οποίων είχε απαγορευτεί επίσημα η σχολική διδασκαλία: η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, ο «Επιτάφιος» του Περικλή, η «Πολιτεία» του Πλάτωνα, και έργα του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα. Γενικά, από το καθεστώς είχαν απαγορευτεί περισσότεροι από 445 τίτλοι βιβλίων.
Στην πυρά παραδόθηκαν, επίσης, πολλά έργα νέων τότε Ελλήνων συγγραφέων, όπως η «Ζωή εν τάφω» του Στρατή Μυριβήλη, έργα του Ανδρέα Καρκαβίτσα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αλλά και πολλοί τίτλοι ξένων συγγραφέων: το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ, η Καταγωγή των ειδών του Δαρβίνου, έργα του Σίγκμουντ Φρόιντ, του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, του Ανατόλ Φρανς, του Χάινριχ Χάινε, του Μαξίμ Γκόρκι, του Λέον Τολστόι, του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι, του Γκαίτε κ.ά."...

Πηγή: http://tsak-giorgis.blogspot.gr/
~~~~~~~~~~
Δείτε και αυτό από τον "Ημεροδρόμο":
Το κάψιμο βιβλίων και τα «ιδανικά» της Χρυσής Αυγής
http://www.imerodromos.gr/xrysh-aygi-metaxas/

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Η Μυστική Ιστορία της CIA - έλεγχος του νου





2008 ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ The Secret History of CIA - Mind Control ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ
ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΝΟΥ -Mind Control (ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ)


http://www.youtube.com/watch?v=Icrg5x...
Στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, η CIA ξεκίνησε ένα άκρως απόρρητο ερευνητικό πρόγραμμα, το οποίο εξέθεσε τους Αμερικάνους σε βιολογικούς παράγοντες, παραισθησιογόνα και ψυχολογικές τεχνικές που αποσκοπούσαν στην εκμάθηση της τέχνης του ελέγχου του νου. Ολόκληρες πόλεις στην Αμερική μολύνθηκαν με βακτήρια, εκθέτοντας εκατομμύρια σε μικρόβιακό πόλεμο . Το ντοκυμαντέρ εξετάζει το τι συνέβη, ρίχνοντας φως στην έρευνα μιάς καλύτερης κατανόησης της πλήρους αυτών των ενοχλητικών πειραμάτων.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

CIA…”Ο Απόρρητος φάκελος του Ανδρέα”

Ανησυχία των Αμερικανών για Ανδρέα




Παρουσιάστηκε το βιβλίο των Μιχάλη Ιγνατίου και Μάριου Ευρυβιάδη «CIA-O Απόρρητος Φάκελος του Ανδρέα». Το βιβλίο αποτελεί προϊόν μακροχρόνιας έρευνας του δημοσιογράφου και συγγραφέα Μιχάλη Ιγνατίου, καθώς και του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, Μάριου Ευρυβιάδη, και αποκαλύπτει τον τρόπο, με τον οποίο έβλεπαν τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου, οι ηγεσίες, οι διπλωμάτες και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, την περίοδο 1965-1995.

Ανησυχία των Αμερικανών για Ανδρέα

Ρίχνοντας «φως» σε αρκετά «σκοτεινά» σημεία της πολιτικά ταραγμένης περίοδου 1964-65, που οδήγησε στο πραξικόπημα του 1967, το βιβλίο εξιστορεί τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα λίγους μήνες πριν από τις εκλογές του 1981 και μέσα από εκθέσεις, αναφορές και τηλεγραφήματα, που αντάλλασαν η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τις παραμονές των εκλογών του 1981, αναδεικνύει την ανησυχία των ΗΠΑ για την διαφαινόμενη άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία.
Όπως, προκύπτει από την έρευνα, αυτό που κυρίως τους ανησυχούσε περισσότερο, ήταν πώς θα επηρέαζε η αλλαγή εξουσίας στην Ελλάδα την ευρύτερη περιοχή και ειδικότερα, τι θα μπορούσε να συμβεί, αν η Ελλάδα αποχωρούσε από το ΝΑΤΟ.

Καλύτερα στρατός παρά Ανδρέας!

Μάλιστα, φαίνεται, ότι ανησυχούσαν τόσο, που προτιμούσαν να επέμβει ο στρατός παρά να ανέλθει στην εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου. Για τρεις ολόκληρες δεκαετίες ήταν τέτοιο το αρνητικό κλίμα που είχε διαμορφωθεί για τον Ανδρέα Παπανδρέου, σε όλα τα κλιμάκια της ηγεσίας των ΗΠΑ-καθώς τον έβλεπαν ως εχθρό για τα συμφέροντά τους στην περιοχή- που χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να αποκατασταθούν οι σχέσεις τους και να τον καλέσουν να επισκεφθεί τον Λευκό Οίκο, επί Προεδρίας Μπιλ Κλίντον το 1994, περίπου δυο χρόνια πριν από το θάνατό του.
Κατά την παρουσίαση του βιβλίου μίλησαν οι πρώην Υπουργοί Γιάννης Καψής και Αναστάσης Πεπονής, ο συγγραφέας Νίκος Παπανδρέου- γιος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου- καθώς και ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός, ενώ διαφωτιστικές για τον τρόπο με τον οποίο συλλέχθηκαν και αναδείχθηκαν οι πληροφορίες που καταγράφονται στο βιβλίο ήταν και οι ομιλίες των δυο συγγραφέων του κ.κ Ιγνατίου και Ευρυβιάδη.
Αίσθηση προκάλεσε η ομιλία, σύντομη αλλά περιεκτική, του συγγραφέα Νίκου Παπανδρέου και γιου του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.

«Προσπαθούσαν να καταλάβουν την Ελλάδα από τα ουϊσκι του Ανδρέα»

Μεταξύ άλλων επισήμανε ότι οι αναλύσεις των πληροφοριοδοτών του Στέιτ Ντιπέρτμεντ στην Αθήνα, που αφορούσαν τον πατέρα του, «ήταν ψυχαναλυτικές και όχι πολιτικές» και ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «προσπαθούσαν να καταλάβουν την Ελλάδα μέσα από τα πόσα ουίσκι έπινε ο Ανδρέας». Όπως παρατήρησε «θα ήταν καλύτερα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να είχε προσλάβει δυο-τρεις μαρξιστές, προκειμένου να καταλάβουν τι γινόταν στην Ελλάδα το 1960, παρά τους αναλυτές που είχε εκείνη την περίοδο».

«Είναι ψυχοπαθής»

Μάλιστα, αφηγήθηκε προσωπική του εμπειρία, από την περίοδο του 1988, όπου στη διάρκεια ενός γεύματος έτυχε να κάθεται δίπλα του Αμερικάνος βουλευτής, ο οποίος δεν είχε καταλάβει ποιος ήταν, και άρχισε να του λέει ότι «ο Ανδρέας είναι ψυχοπαθής, έχει μανιακή κατάθλιψη, η Μαργαρίτα τον ωθεί να είναι πιο αντιαμερικάνος από ό,τι θέλει να είναι», και όταν τον ρώτησε πού τα άκουσε αυτά, του απάντησε ότι «πριν μπει στο αεροπλάνο του δώσανε την ανάλυση της Ελλάδος», παραδεχόμενος ότι δεν είχε έρθει ποτέ στη χώρα μας.
Ο κ. Παπανδρέου υπογράμμισε ότι το βιβλίο των Ιγνατίου και Ευρυβιάδη έχει πολλές αποκαλύψεις για το πώς έβλεπαν οι Αμερικανοί τον πατέρα του και ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, ενω δεν έκρυψε ότι υπήρχαν ακόμη και σενάρια για τη φυσική εξόντωσή του, τη νύχτα του πραξικοπήματος όταν τραυματίστηκε στην ταράτσα του Ψυχικού και αιμορραγούσε στο γόνατο.
Ο Ανδρέας και η… 17Ν

Αναφερόμενος στο θέμα της 17 Νοέμβρη, υπογράμμισε ότι «οι πληροφορίες της CIA για σχέση Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ με τρομοκράτες δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ» και αναρωτήθηκε «όλοι αυτοί οι Αμερικάνοι από πού αντλούσαν τις πληροφορίες; Από τους άλλους Ελληνες. Ποίοι ήσαν οι Έλληνες που λέγανε ότι η 17 Νοέμβρη είναι ο Ανδρέας; Η ΝΔ, η συντήρηση. Γιατί όλες αυτές οι αναλύσεις για τον Ανδρέα ερχόντανε από κύκλο Αβέρωφ, από κύκλο βασιλιά, τότε δεκαετία του ‘60, `70, `80, αυτοί τους τα λέγανε. Και είχαν πειστεί από τους Έλληνες. Και σημερινοί βουλευτές υπάρχουν ακόμη που τα λένε αυτά», κατέληξε ο κ. Ν.Παπανδρέου.
Από την πλευρά του, ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός, αφού σημείωσε ότι πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματικά απόλαυσε, πρόσθεσε ότι «μέσα από τις σελίδες του επιβεβαιώνουμε τις εκτιμήσεις μας για την αμερικανική πολιτική» και παρατήρησε ότι οι σημερινές αποκαλύψεις του Wikileaks αποδεικνύουν ότι η τακτική αυτή εφαρμόζεται και σήμερα από την αμερικανική πολιτική.

Το μεγάλο του αμάρτημα

Αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε προκαλέσει την οργή των αμερικανικών μηχανισμών, υπογράμμισε ότι κύρια αιτία ήταν η προσπάθεια του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ να σπάσει τους μηχανισμούς εξάρτησης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ διαμορφώνοντας μια εταιρική σχέση. «Αυτό ήταν το μεγάλο του αμάρτημα και αυτό πλήρωσε» υπογράμμισε ο Σταύρος Λυγερός.
Ο πρώην υπουργός Γιάννης Καψής χαρακτήρισε «σπάνιο» και «αποκαλυπτικό» το περιεχόμενο του βιβλίου, επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων ότι στις σελίδες του περιγράφεται, η προσπάθεια των μυστικών υπηρεσιών για τη φυσική εξόντωση του Ανδρέα, και σε τελική ανάλυση «αποκαλύπτεται μια υπερδύναμη, που η πολιτική της περιλαμβάνει πραξικοπήματα και πολιτικές δολοφονίες».
Επίσης, υπογράμμισε ότι διαφαίνεται πως «οι διαρροές και το κουτσομπολιό είναι θεσμός στην αμερικανική πολιτική» και πρότεινε τη μετάφραση του βιβλίου στα αγγλικά προκειμένου να διαβαστεί και από Αμερικανούς, προκειμένου να μάθουν και εκείνοι με ποιον τρόπο λειτουργεί η αμερικανική πολιτική.
Με τη σειρά του, ο πρώην Υπουργός Αναστάσης Πεπονής, υπογράμμισε ότι το συγκεκριμένο βιβλίο «αποτελεί πολύτιμο υλικό για να δούμε με ποιες πρακτικές κατέληγαν στα συμπεράσματά τους για τις εξελίξεις στην Ελλάδα, οι Αμερικανοί διπλωμάτες αλλά και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ», σημειώνοντας την αδυναμία τους να προβούν σε έγκυρες εκτιμήσεις για τα γεγονότα στη χώρα μας.
Την παρουσίαση του βιβλίου έκλεισαν με τις ομιλίες τους οι συγγραφείς του Μ.Ιγνατίου και Μ. Ευρυβιάδης, οι οποίοι αφού επισήμαναν -με αφορμή και το ζήτημα των διαρροών πληροφοριών από το Wikileaks- ότι η συλλογή των εγγράφων που παρατίθενται στο βιβλίο τους έγινε με νόμιμο τρόπο και πάντα σεβόμενοι τη σχετική αμερικανική νομοθεσία για τους ερευνητές και την αναζήτηση ντοκουμέντων και αρχείων, ευχαρίστησαν όσους τους βοήθησαν σε αυτή την προσπάθεια.

Μισητός στους αμερικανικούς μηχανισμούς

Η δουλειά του ερευνητή συχνά είναι σαν να περπατά πάνω σε τεντωμένο σχοινί» επισήμανε ο Μ. Ιγνατίου, ενώ αναφερόμενος στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου, σημείωσε ότι «για να ήταν τόσο μισητός για τους αμερικανικούς μηχανισμούς, έπρεπε να ήταν μεγάλος πολιτικός». Στο σημείο αυτό, σημείωσε ότι δεν υπήρξε ούτε ένα αμερικανικό έγγραφο κατά τη διάρκεια της έρευνάς τους, που να αφορούσε τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και να μην είχε επικριτικούς χαρακτηρισμούς για το πρόσωπό του.
Στο ίδιο ύφος και ο Μ. Ευρυβιάδης τόνισε ότι μέσα από την πολύχρονη εμπειρία τους στην έρευνα διδάχθηκαν να είναι προσεκτικοί στα όσα αναφέρουν, προκειμένου, όπως είπε, «να είμαστε σωστοί τόσο απέναντι στους αναγνώστες μας, όσο και απέναντι σε αυτούς που μας βοήθησαν στη συγγραφή του βιβλίου».
Στην παρουσίαση παρευρέθησαν μεταξύ άλλων ο υπουργός Νίκος Σηφουνάκης, οι πρώην Υπουργοί Κώστας Λαλιώτης, Γεράσιμος Αρσένης, οι βουλευτές Δημήτρης Κρεμαστινός, Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, ο πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Κρητικός, ο αναπληρωτής Εκτελεστικός Διευθυντής του ΔΝΤ για την Ελλάδα Παναγιώτης Ρουμελιώτης.

____________

~~~~~~~~~~~~~~~

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Γιώργος ΠίκουλαςΟ φάκελος της CIA για τον Ανδρέα, "Έθνος", 10.12.2010
Ο ρόλος του Ανδρέα όπως τον είδε η CIA, "Ημερησία", 10.12.2010
Μαύρο πρόβατο για τις ΗΠΑ ο Ανδρέας τη δεκαετία του '80, "Ελευθεροτυπία", 10.12.2010
Λάμπρος Σταυρόπουλος«Καλύτερα ο στρατός παρά ο Παπανδρέου», "Το Βήμα", 5.12.2010
Αριστοτελία ΠελώνηΗ αντιπαπανδρεϊκή ψύχωση των ΗΠΑ, "Τα Νέα", 4.12.2010
Αλεξία ΤασούληΆγνωστα έγγραφα της CIA για τον Ανδρέα, "Realnews", 4.12.2010
Ο απόρρητος φάκελος της CIA για τον Ανδρέα, "Ημερησία", 4.12.2010

CΙΑ: Ο απόρρητος φάκελος του Ανδρέα Παπανδρέου

  ΣΥΓΧΡΟΝΗ  ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΙΣΤΟΡΙΑ  

«Η εκλογή του σοσιαλιστή ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου τον ­Οκτώβριο του 1981 ήταν πηγή ενδόμυχης ανησυχίας για το σώμα των Ελλήνων αξιωματικών, το οποίο είναι πολιτικά συντηρητικό, έντονα φιλοδυτικό και κληρονόμος μιας μακράς παράδοσης πολιτικών παρεμβάσεων. (…)

Η νίκη του θορύβησε τους Έλληνες αξιωματικούς, οι περισσότεροι ­από τους οποίους ήλπιζαν ότι θα επανεκλεγόταν το συντηρητικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Οι ένοπλες δυνάμεις –που έχουν μακροχρόνια παράδοση επεμβάσεων στην πολιτική ζωή– ­ανησυχούσαν για την αυξανόμενη δημοτικότητα του ΠΑΣΟΚ [και του Παπανδρέου] και η σκληρή προεκλογική ρητορική του πρωθυπουργού είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα να αυξήσει τις επιφυλάξεις τους». Από απόρρητο έγγραφο της CIA, Απρίλιος 1983
Επικίνδυνος, απρόβλεπτος, παρανοϊκός, καιροσκόπος, πανούργος, αλλοπρόσαλλος, παθολογικός ψεύτης. Μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που επί τρεις δεκαετίες επιφύλασσαν σε απόρρητα τηλεγραφήματα και εκθέσεις αμερικανοί αξιωματούχοι, διπλωμάτες και το σύνολο των μυστικών υπηρεσιών για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Για την πλειονότητα όσων έπαιρναν αποφάσεις στο αμερικανικό σύστημα, ή βρίσκονταν σε θέση να τις επηρεάζουν, o Ανδρέας έπασχε από νεύρωση διπλής ταυτότητας και η αντιαμερικανική ρητορική του ήταν ψυχωτική…
Η ειρωνεία είναι…
ότι- όπως αποδεικνύουν ο Μιχάλης Ιγνατίου και ο Μάριος Ευρυβιάδης στο βιβλίο τους «CΙΑ: Ο απόρρητος φάκελος του Ανδρέα» (κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες από τις Εκδόσεις Λιβάνη) φέρνοντας στο φως απόρρητες εκθέσεις και τηλεγραφήματα των Αμερικανών- η ψύχωση τελικά ήταν μάλλον αμερικανική. Ο αντιπαπανδρεϊσμός διήρκεσε όσο και η πολιτική πορεία του Ανδρέα. Και διακρίθηκε από τρομακτική συνέπεια, καθώς ακόμη και λίγες ημέρες πριν από τον θρίαμβο του ΄81 οι Αμερικανοί εκτιμούσαν πως η άνοδος του Ανδρέα θα προκαλούσε νέο πραξικόπημα στην Ελλάδα! Η αμερικανική ευθυκρισία στα χειρότερα της, η υπεραπλούστευση στα καλύτερά της…

«Να συμπεριφερθούμε στην Ελλάδα όπως σε μια ριζοσπαστική τριτοκοσμική χώρα»

Σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από το 1967. Τότε που ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Ατσεσον, αρθρογραφώντας στους «Νew Υork Τimes» είχε αποκαλέσει τον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου «ο τρελός γέρος και το νεαρό κάθαρμα». Η αντιπάθεια των περισσότερων αμερικανών αξιωματούχων απέναντι στον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου που συχνά έφθανε σε σημείο φανατισμού- σε όλη τη διάρκεια της ταραγμένης δεκαετίας του ΄60-ήταν λίγο- πολύ γνωστή.
Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό και το αναδεικνύουν δύο έμπειροι ερευνητές, μυημένοι στα αμερικανικά πρόσωπα και πράγματα- ο γνωστός δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου και ο Μάριος Ευρυβιάδης, διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο- είναι ότι οι μυωπικές αγκυλώσεις των Αμερικανών απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος. Προφανώς οι συγγραφείς δεν επιλέγουν τυχαία να αρχίσουν το βιβλίο από τη συνάντηση που είχε ο Ανδρέας με τον Μπιλ Κλίντον στον Λευκό Οίκο τον Απρίλιο του 1994. Ο Ανδρέας είναι ταλαιπωρημένος μετά την πτώση του και την επιστροφή του, συγκινημένος που βρίσκεται στις ΗΠΑ, αλλά με φανερά τα σημάδια της σωματικής κατάρρευσης που ερχόταν. 
Αυτό ωστόσο δεν εμπόδισε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα να ετοιμάσουν ένα βιογραφικό που δεν ήταν καθόλου κολακευτικό και συμπύκνωνε κάθε αρνητική αμερικανική άποψη που είχε εκφραστεί για τον Ανδρέα ήδη από το ΄60. Περιγραφόταν ως «ο απόλυτος καιροσκόπος, ικανός να αλλάξει γρήγορα συμμαχίες και θέσεις αν αυτό εξυπηρετεί τα πολιτικά του συμφέροντα… Μπορεί να είναι γοητευτικός και λογικός σε ιδιωτικές συζητήσεις, αλλά μπορεί στη συνέχεια να αγνοήσει υποσχέσεις ή δεσμεύσεις». Ηταν ο άνθρωπος που «μπορεί να αντιπροσωπεύει τα πάντα για όλους τους ανθρώπους». Το προφίλ. 
Το αμφιλεγόμενο προφίλ του Ανδρέα που οικοδόμησαν οι Αμερικανοί τη δεκαετία του ΄60 αναπαράχθηκε, εμπλουτίστηκε και αποτέλεσε τη βάση οποιασδήποτε μετέπειτα εκτίμησης, είτε των αμερικανών διπλωματών είτε των μυστικών υπηρεσιών. Οι Αμερικανοί τον ανέφεραν ως κακό παράδειγμα ακόμη και σε συζητήσεις με ξένους ηγέτες. Οπως γράφουν οι Ιγνατίου και Ευρυβιάδης, σε συζήτηση του προέδρου Φορντ το 1975 με τον σάχη της Περσίας ο Ανδρέας περιγράφεται ως «επικίνδυνος άνδρας», ενώ σε ανάλογη συνάντηση με τον γερμανό καγκελάριο Χέλμουτ Σμιτ, ο Φορντ τον περιγράφει ως «κακή επιρροή» και ο Σμιτ ως «πολύ επικίνδυνο» αλλά και «πολύ επιδέξιο». Το 1976 ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Μπίτσιος σε συνάντηση με τον Φορντ λέει ότι ο Ανδρέας «αποκαλεί τον εαυτό του σοσιαλιστή, αλλά είναι εξτρεμιστής», ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ που είναι παρών χαρακτηρίζει τη Μαργαρίτα Παπανδρέου «πολύ αντιαμερικανίδα» και λέει πως «μοιάζει με τους στασιαστές του Μπέρκλεϊ τη δεκαετία του 1960».
Νωρίτερα, ο αμερικανός διπλωμάτης Τζον Οουενς (είχε υπηρετήσει στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και σε αρμόδιες διευθύνσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ), είχε οικοδομήσει το «παρανοϊκό» προφίλ του Ανδρέα πάνω σε ψυχαναλυτική ερμηνεία των χαρακτηριστικών του. Μιλούσε για «αυτοαναιρούμενη συμπεριφορά, εξαιτίας της οποίας επέμενε πεισματικά στη δική του πορεία και συνέβαλλε στην προσωπική του ήττα και στην ήττα των σημαντικών μέτρων τα οποία προάσπιζε. Φαίνεται ότι πραγματοποιώντας κατά μέτωπο σφοδρές επιθέσεις εναντίον δυνάμεων που η λογική του έλεγε ότι δεν μπορεί να τις νικήσει, ο Ανδρέας ενεργούσε κάτω από έναν εσωτερικό ψυχαναγκασμό να ωθεί τα πράγματα προς τα εμπρός μέχρι να τον σταματήσουν». Κατέληγε ότι ο Ανδρέας έπασχε από ψυχαναγκαστική νεύρωση: «όσο περισσότερο οι αντίπαλοί του αντιδρούσαν στις υπερβολές του τόσο περισσότερο σκληρή ήταν η αντεπίθεσή του». (σελ. 66, 67).
Αυτοπεποίθηση. Τον Μάρτιο του 1982 και αφού ο Α. Παπανδρέου είχε αναλάβει την εξουσία, οι Αμερικανοί έκαναν μια διαφορετική αποτίμηση. Ο αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Μόντιγκλ Στερνς έκανε προσπάθεια να τον εμφανίσει αλλαγμένο, ενώ σε τηλεγράφημά του καθησύχαζε τους ανωτέρους του ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής βρισκόταν δίπλα του και τον καθοδηγούσε στον… δρόμο της μετριοπάθειας! «Στους τέσσερις αυτούς πολυτάραχους μήνες από την εκλογή του ο Παπανδρέου παραμένει ο κεντρικός πυρήνας της κυβέρνησης. Κινούμενος με μεγάλη αυτοπεποίθηση ο πρωθυπουργός έχει καταστήσει σαφές ότι αυτός έχει τον έλεγχο και αυτός λαμβάνει τις αποφάσεις και ότι Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ είναι ένα και το αυτό». Τα μέλη τα κυβέρνησής του παρουσιάζονταν ως… supporting cast, να έχουν δευτερεύοντα ρόλο, αφού, «εμφανώς βγάζει ο ίδιος όλες τις αποφάσεις, σημαντικές και μη». 
Το 1985 η εικόνα είχε αλλάξει και τα αντιπαπανδρεϊκά σύνδρομα είχαν επανέλθει στον Λευκό Οίκο. Το καθεστώς εμφανιζόταν ως «η πρώτη αντιαμερικανική μαζορέτα», ενώ αναφερόταν πως «αν ο Παπανδρέου επιμένει να συμπεριφέρεται ως μια ριζοσπαστική τριτοκοσμική χώρα, τότε η Ουάσιγκτον πρέπει να αναγνωρίσει πως δεν έχει άλλη επιλογή παρά να συμπεριφέρεται στην Ελλάδα όπως μια ριζοσπαστική τριτοκοσμική χώρα». Ηταν η εποχή που οι Αμερικανοί σκλήρυναν τη στάση τους, λόγω των φιλοσοβιετικών τόνων του Ανδρέα στο ΝΑΤΟ, διαμηνύοντας πως αν δεν άλλαζε στάση σε μια σειρά θεμάτων- συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα- η αμερικανική οικονομική βοήθεια θα κοβόταν…

Το ΄81 τον προειδοποίησαν να γίνει «μετριοπαθής»…


O φόβος εκλογής του Α. Παπανδρέου πριν από τις εκλογές του 1981 έκανε τους Αμερικανούς να μιλούν για προοπτική αστάθειας και νέου πραξικοπήματος στην Ελλάδα και για καταστροφή για τα αμερικανικά συμφέροντα. Μάλιστα, δεν απέκλειαν να… επέμβει ο στρατός! Αναφερόταν σε τηλεγράφημα της 11ης Μαΐου 1981: «Πιστεύουμε πως ένα πραξικόπημα σχεδόν σίγουρα θα ήταν υπέρ των ΗΠΑ». Και επαναλάμβαναν, όπως κατά τη διάρκεια της χούντας, ότι τα συμφέροντα και οι αμερικανικές βάσεις θα εξυπηρετούνταν καλύτερα από μια δεξιά κυβέρνηση. Τον Ιούνιο του 1981 πλήθαιναν οι πληροφορίες- διέρρεαν από τον ίδιο τον Αβέρωφ- ότι αν ο Ανδρέας έπαιρνε την εξουσία, οι Ενοπλες Δυνάμεις μπορεί να μην τον ακολουθούσαν και ότι ενδέχεται να γινόταν πραξικόπημα. Σε σύσκεψη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας υπό την προεδρία του Ρόναλντ Ρίγκαν, ο υπουργός Αμυνας είχε πει χαρακτηριστικά: «Σε μερικούς μήνες θα γίνουν εκλογές στην Ελλάδα και αν νικήσει ο Παπανδρέου θα πάρουμε το απόλυτο μηδέν». Θέμα συζήτησης ήταν και το φθηνό αμερικανό πολεμικό υλικό που είχε ζητήσει ο Ευάγγ. Αβέρωφ. Η κυβέρνηση Ράλλη εμφανίζεται από τους Αμερικανούς επισπεύδουσα για την υπογραφή αμυντικής συμφωνίας και την προμήθεια στρατιωτικού υλικού, ελπίζοντας ότι η εξέλιξη θα τη διευκόλυνε προεκλογικά.

Απόπειρα δολοφονίας.

Το σοκ, ωστόσο, το οποίο αξίζει να τύχει περαιτέρω ανάλυσης είναι η πολυσέλιδη απόρρητη έκθεση-εκτίμηση για τις κυοφορούμενες εξελίξεις στην Ελλάδα, την οποία συνέταξε το σύνολο των μυστικών και όχι μόνον υπηρεσιών των ΗΠΑ λίγο πριν από τον θρίαμβο της «αλλαγής» και την οποία αποκαλύπτουν οι συγγραφείς. Το προσχέδιο της έκθεσης του Σεπτεμβρίου του 1981 έπεσε, σύμφωνα με τους συγγραφείς, στα χέρια του Ανδρέα. Αφήνουν μάλιστα να εννοηθεί ότι οι Αμερικανοί σκοπίμως φρόντισαν να τη δει ο Α. Παπανδρέου για να τον προειδοποιήσουν να αλλάξει συμπεριφορά. 
Στην έκθεση γινόταν λόγος μεταξύ άλλων και για ενδεχόμενη επέμβαση του στρατού, «από γενικευμένο πραξικόπημα, οργανωμένο από αξιωματικούς, μέχρι απόπειρα πολιτικής δολοφονίας ή απαγωγή από φιλοχουντικά στοιχεία και τους αποπεμφθέντες συναδέλφους τους». Ενώ οι Αμερικανοί απροκάλυπτα συμπέραιναν πως ακόμη και μια μετριοπαθής κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θα ήταν «απρόβλεπτος και ενοχλητικός εταίρος» και έκαναν λόγο για εργαλεία «επιβράβευσης και τιμωρίας, που τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Δυτική Ευρώπη είχαν στα χέρια τους, προκειμένου να αποθαρρύνουν τον Ανδρέα»… 
Κατέληγαν πως αν εκείνος ενέδιδε στον ριζοσπαστισμό του, «η Ελλάδα θα αποκτούσε σχεδόν σίγουρα την εμπειρία ενός ακόμη στρατιωτικού καθεστώτος, το οποίο με τη σειρά του θα εισήγε μια διαφορετική, αλλά σοβαρή σειρά προβλημάτων για τη μακροχρόνια πολιτική σταθερότητα της Ελλάδας για τη Δύση». Η υπερδύναμη είχε κάνει σαφές το μήνυμά της.

«Ο Καραμανλής πρόσφερε στη Δύση »


Τον Φεβρουάριο του 1979, κάνοντας ασκήσεις επί χάρτου για το πολιτικό άστρο του Κωνσταντίνου Καραμανλή που φαινόταν να σβήνει, ο αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Μακλόσκι έγραφε προς τον υπουργό Εξωτερικών τηλεγράφημα με τις νέες ισορροπίες που διαμορφώνονταν: «Πρόσφερε στην Ελλάδα και στους φίλους της Ελλάδας στη Δύση τεσσεράμισι πολύ καλά χρόνια. Ομως, σύντομα θα γίνει 72 ετών και θα βρεθεί στη δύση της πολιτικής σταδιοδρομίας του. Η Ουάσιγκτον έπρεπε να εκμεταλλευθεί τον Καραμανλή όσο μπορούσε: «Πρέπει να αξιοποιήσουμε την παρουσία του για να εργαστούμε προς την κατεύθυνση της επίλυσης των εκκρεμών προβλημάτων στις εξωτερικές σχέσεις της Ελλάδας. Ουδείς πιθανός διάδοχος του πρωθυπουργού θα διαθέτει το κύρος του και την ικανότητά του να προβεί σε "παραχωρήσεις" στο πλαίσιο των προσπαθειών επίλυσης των δυσκολιών για τα θέματα της επανένταξης στο ΝΑΤΟ και της αντιπαράθεσης με την Τουρκία (σελ. 157). Παρ΄ ότι οι Αμερικανοί δεν έκρυβαν την απογοήτευσή τους για το γεγονός ότι ο Καραμανλής δεν θα παρέμενε στην ηγεσία της Ν.Δ. για να ανακόψει την πορεία του Παπανδρέου προς την εξουσία, ενημέρωναν με ικανοποίηση τους προϊσταμένους τους πως θα διασφάλιζε την εθνική ενότητα από τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας…

Ο «μη χαρισματικός Ράλλης» και το «ενοχλητικό» ΚΚΕ

Πριν από τις εκλογές του 1981 οι Αμερικανοί δεν έκρυβαν ότι προτιμούσαν τον Γεώργιο Ράλλη έναντι του Ανδρέα. Ο αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Τζορτζ Μακλόσκι εκτιμούσε ότι ούτε η Ν.Δ. ούτε το ΠΑΣΟΚ θα είχαν ευρεία πλειοψηφία και αργά ή γρήγορα η Ελλάδα θα οδηγείτο σε κυβερνήσεις συνασπισμού και αστάθεια. Παρ΄ όλα αυτά, ο σκιαγράφηση του Ράλλη δεν ήταν καθόλου κολακευτική: «Σε μια χώρα όπου ευδοκιμεί η λατρεία της προσωπικότητας, η προσπάθεια του Ράλλη- είναι κάτι μεταξύ συμπεριφοράς μικροκτηματία γεωργού, άνευ εμπνεύσεως- και η μη χαρισματική προσωπικότητά του συμβάλλουν στην προοπτική περαιτέρω πτώσης της Ν.Δ.». Ιδιαίτερα αρνητικοί ήταν και οι χαρακτηρισμοί για την κομμουνιστική Αριστερά (ΚΚΕ Εξωτ.). 
«Στη Δυτική Ευρώπη, ίσως μόνο στην Πορτογαλία, υπάρχει ορθόδοξο κομμουνιστικό κόμμα τόσο πειθαρχημένο και υποτακτικό στη Μόσχα όσο το ΚΚΕ Εξωτ., το οποίο πήρε σχεδόν μισό εκατομμύριο ψήφους το 1977 και εξέλεξε έντεκα βουλευτές». Σε άλλο τηλεγράφημα του Μακλόσκι αναφερόταν ότι «ανάληψη κυβέρνησης από την κομμουνιστική Αριστερά, νόμιμα ή με άλλα μέσα, προφανώς θα σήμαινε και το τέλος για όλες τις αμερικανικές εγκαταστάσεις εδώ». Ενώ διακρινόταν για «παρενοχλητική σκοπιμότητα». «Το κόμμα συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ σε δραστηριότητες όπως διαδηλώσεις κατά των αμερικανικών βάσεων, αλλά τους χωρίζει μεγάλη απόσταση σε άλλα πιο γενικά θέματα… Το ΚΚΕ πάντα δρούσε υπό την εξουσία της Μόσχας και έχει παραδοσιακά δραστηριοποιηθεί υπέρ της Σοβιετικής Ενωσης στην Ελλάδα».
_____________

CIA- Ο απόρρητος φάκελος του Ανδρέα.mp4



Ραδιοφωνική συζήτηση με θέμα το βιβλίο «CIA-Ο Απόρρητος Φάκελος του Ανδρέα» των Μιχάλη Ιγνατίου (δημοσιογράφο και ανταποκριτή του Mega από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής) και Μάριου Ευρυβιάδη (Καθηγητής διεθνών σχέσεων στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαικών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου), στην εκπομπή ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ του Χρήστου Ιακώβου με φιλοξενούμενο τον Μιχάλη Ιγνατίου.